Logo EFS

Szanowni Państwo,
Rozpoczęła się rekrutacja do nowych projektów, w ramach których oferujemy bezpłatne usługi m.in.:
psychologa, doradcy zawodowego, prawnika,
a także szkolenia zawodowe wraz ze stypendium szkoleniowym,
staże zawodowe oraz pomoc w znalezieniu zatrudnienia.

Serdecznie zapraszamy !
Jednocześnie ze względu na Państwa bezpieczeństwo oraz pracowników,
Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi świadczy usługi
w godzinach od 7:00 do 16:00 w formie zdalnej i stacjonarnej.
Jesteśmy do Państwa dyspozycji pod nr tel.:
81 534-82-90 | 534-032-029 533-485-990
oraz pod adresami email:

praca@ffm.pl

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Do pobrania formularz rejestracyjny do projektów

format .docx

format .pdf

1 procent
zobacz >>>





Rola kształtowania się tożsamości w rozwoju zawodowym osób niepełnosprawnych.

   Zwróćmy uwagę na zagadnienia koncepcji Eriksona, w której mechanizm rozwoju bazuje na rozwiązywaniu przez jednostkę konfliktów i kryzysów przypadających na określone etapy rozwojowe. Celem rozwoju jest osiągnięcie pełnej integralności człowieka związanej z ukształtowaniem dojrzałej osobowości. W związku z interesującym nas tematem skupimy się na przypadającym na okres dorastania młodzieńczym kryzysem tożsamości. Stojące na tym etapie rozwoju zadanie przed jednostką dotyczy konfliktu między potrzebą ustalenia tożsamości a pomieszaniem ról, które są podstawą do kształtowania się naszej tożsamości zawodowej (za: Oleszkowicz, 1995, s.19-28).
   Gurba (2000/7) nie bez powodu nazywa okres ten czasem burzy i niepokojów, gdyż dorastający musi w tym okresie scalić dotychczasową wiedzę o sobie samym poprzez integrację swojej przeszłości i dziecięcych identyfikacji z nowymi naciskami biologicznymi, a także z rozwiniętymi zdolnościami i możliwościami oferowanymi przez różne role społeczne. Okazuje się, że dorastający nie zawsze kształtują obraz siebie, odwołując się do doświadczeń z przeszłości, ale często odpowiedzi na pytanie, kim jestem poszukują na drodze eksperymentowania z samym sobą. Dla ich rodziców, którzy również często przechodzą w tym okresie kryzys połowy życia, szczególnie trudne do zaakceptowania są właśnie te zachowania młodych, które są wyrazem buntu wobec wartości uznawanych powszechnie przez dorosłych (za: Gurba, 2000/7, s. 41). Dorastający na wiele sposobów próbują określić siebie. Mogą odwoływać się do swoich cech fizycznych i psychicznych, do silnych osobistych przeżyć, do pamięci biograficznej, indywidualnego sposobu rozumienia świata, poprzez określenie własnych celów, wyznawanie określonych wartości i ideologii, odwołując się do własnych sukcesów czy do porażek, na podstawie pełnionych ról, a także poprzez negację wszelkich autorytetów (za: Oleś, 2000/7, s.14-16). Pomimo zróżnicowania atrybutów, do których odwołują się dorastający okazuje się, że pozytywne rozwiązanie kryzysu tożsamości jest uzależnione od poczucia wewnętrznej spójności i ciągłości swego istnienia, dostrzegania przez innych tych cech jednostki, co wiąże się również z potrzebą potwierdzenia percepcji siebie w kontaktach z innymi ludźmi (za: Kielar-Turska, 2002, 314-315). Opinie innych, a zwłaszcza ich spójność z naszymi sądami na własny temat są ważne dla kształtowania wyobrażenia o swojej przyszłej roli zawodowej. Odnosi się do spostrzeżeń dotyczących różnych sfer naszego funkcjonowania, zarówno fizycznego, kiedy otoczenie zauważa, że "będzie z niego dobry sportowiec" jak i intelektualnego "on to na pewno zostanie naukowcem" czy też kompetencji społecznych "byłby dobrym psychologiem, pedagogiem, doradcą".
   Określenie tożsamości dokonuje się już od najmłodszych lat naszego życia w kontakcie z ludźmi i poprzez ludzi. W okresie adolescencji młodzi ludzie często dookreślają swoją tożsamość i przeciwstawiają się otoczeniu, szczególnie rodzicom, którzy wpajają im, kim są lub, kim powinni być (np. "mój syn musi zostać lekarzem"). Proces dystansowania się wobec opinii otoczenia na własny temat może doprowadzić do zakwestionowani wszelkich przekonań pochodzących z zewnątrz. Stwarza to ryzyko przejęcia przez jednostkę tożsamości negatywnej, zgodnie z założeniem, że lepiej jest być kimś złym niż nikim (zamiast angażować się w naukę, młodzi ludzie na wyraz protestu wiążą się z różnymi subkulturami, czasami o charakterze przestępczym w wyniku, czego dążeniem młodego człowieka może się stać spełnienie kryteriów bycia "dobrym gangsterem"). Na niemalże przeciwstawnym biegunie mamy zjawisko związane z tożsamością przejętą. Młody człowiek zadawala się wówczas wartościami, jakie wpoili mu rodzice, nie kwestionuje ich i zadawala się przekonaniom otoczenia na własny temat (np. zgodnie z prawniczymi tradycjami rodzinnymi zostaje prawnikiem, tyle tylko, że słabym i bez zaangażowania, gdyż nigdy autentycznie nie pociągał go ten zawód). Jest to jedynie pozornie rozwiązany kryzys tożsamości, jednostka taka nie będzie, bowiem autonomiczna. Szczególnie nie korzystne dla dalszego rozwoju jest pomieszanie tożsamości. W zasadzie oznacza to, że jednostka nie rozwiązała koniecznego na tym etapie zadania rozwojowego i w dalszym ciągu życia jej zachowanie będzie niespójne, chaotyczne i nieprzewidywalne. Kilkakrotne zmiany kierunków studiów, przerywana nauka, niespójna wizja swojej kariery zawodowej wpływa na brak konsekwencji w działaniu i wewnętrzny niepokój. Brak poczucia sensu tego, w co młody człowiek się angażuje może się przerodzić w permanentny chaos życia, bak ciągłości i zadowolenia, trudności w czerpaniu satysfakcji przez dłuższy czas z jakiejkolwiek wykonywanej pracy - korzeniami tkwiące w nierozwiązanym kryzysie tożsamości, braku odpowiedzi na jakieże podstawowe pytanie o to kim chcę być (za: Oleś, 2000/7, s.11-15).
   Jednocześnie należy zauważyć, że choć krystalizacja tożsamości ukierunkowuje nasze dalsze wybory zawodowe, nadaje im realny kształt poprzez różne decyzje i podejmowane działania, to jednak nie przekreśla możliwości dalszego rozwoju zawodowego. Wręcz przeciwnie, w myśl dominującej obecnie wśród psychologów koncepcji life-span- , niezbędnych niejednokrotnie do adaptacji w zmieniających się warunkach społeczno- gospodarczych.


Źródła:
Gurba E. ( 2000). Dwa kryzysy. Charaktery, 7, s. 41-42.
Oleszkowicz A.(1995). Kryzys młodzieńczy - istota i przebieg. Prace Psychologiczne XLI. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego
Oleś P. (2000). Ja, czyli kto. Charaktery, 7, s. 12-17.
Kielar-Turska M. (2002). Rozwój człowieka w pełnym cyklu życia. W: J. Strelau (red). Psychologia. T.1. Gdańsk: Gdańskie wydawnictwo naukowe, s.181-192.

Agnieszka Chmielewska - Psycholog

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 22.10.2020r.
Stronę odwiedzono 19846705, aktualnie przegląda ją 5 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON