1 procent
zobacz >>>





Sam na sam z niepełnosprawnością - samotność osób niepełnosprawnych

   Problem samotności czy osamotnienia nie występuje wyłącznie w grupie osób niepełnosprawnych. Większość z nas ma takie doświadczenia życiowe, momenty, w których czuł się opuszczony, nie znajdując wsparcia wśród bliskich. Szczególnie, gdy niespodziewanie zastaje nas nowy porządek rzeczy, czujemy się zagubieni i ciężko jest nam odnaleźć się w rzeczywistości. Nie rzadkie jest również doświadczanie poczucia osamotnienia w towarzystwie innych osób. Gdy odległość emocjonalna miedzy osobami jest większa niż fizyczna, pojawia się poczucie niezrozumienia, wyalienowania, zdystansowania. Przyczyny takiego stanu mogą być bardzo różne, zależeć mogą też od obu stron tej relacji.
   Jedną z takich sytuacji życiowych może być nabycie niepełnosprawności. Poczucie samotności towarzyszy większości osób niepełnosprawnych. Po okresie wytężonej troski bliskich i zainteresowania również dalszych znajomych, przychodzi okres normalizacji wzajemnych relacji, często pojawia się wręcz poczucie pustki społecznej. Utrata atrakcyjności i sprawności fizycznej nie sprzyja nawiązywaniu trwałych więzi uczuciowych z osobą przeciwnej płci, dlatego wiele osób niepełnosprawnych nie znajduje partnera życiowego. Sfrustrowana potrzeba miłości i bliskości domaga się zaspokojenia, osoba pragnie wrócić do dawnej aktywności, do naturalnego środowiska społecznego, co często jest niemożliwe a przynajmniej nie w takim samym stopniu jak dawniej. Pewne kontakty urywają się bezpowrotnie i to zarówno z przyczyny osób zdrowych, niepotrafiących odnaleźć się w nowej relacji, pełnych obaw, uprzedzeń, niezrozumienia jak i samych niepełnosprawnych przyjmujących postawy społecznego wycofania, pomimo wewnętrznej potrzeby bliskich relacji. Osoby niepełnosprawne cierpią, ponieważ czują się niepełnosprawne społecznie, odrzucone przez innych, życie traci dla nich sens.
   Znacznym ułatwieniem w nawiązywaniu kontaktów miedzy osobami niepełnosprawnymi jest organizowanie grup samopomocowych. Zrzeszają one osoby z podobnym rodzajem niepełnosprawności, a wiec doświadczających podobnych problemów życiowych, popularyzują skuteczne sposoby rozwiązywania problemów oraz zabiegają o wsparcie władz politycznych i administracyjnych dla realizacji tych rozwiązań. Ogólnie można powiedzieć, że reprezentują one interesy osób z określoną kategorią niepełnosprawności na zewnątrz, wobec całego społeczeństwa. Grupy samopomocowe pełnią jeszcze dwojakiego rodzaju funkcje: utylitarne i intymne. Zadania utylitarne skupiają się wokół wzajemnego informowania się o możliwościach skutecznego rozwiązywania spraw związanych z codzienną egzystencją, dzielenia się doświadczeniem dotyczącym przebiegu procesu rehabilitacji, udzielania sobie wzajemnej pomocy materialnej i opiekuńczo-pielęgnacyjnej w trudnych sytuacjach losowych. Natomiast zadania intymne odnoszą się bezpośrednio do problemu przezwyciężania samotności osób niepełnosprawnych. Udział w grupach samopomocowych zapewnia ich członkom odbudowanie poczucia własnej wartości społecznej, dzieje się tak, ponieważ ludzie nie spotykają się tam z dyskryminacją, członkowie aktywnie włączają się w działania dla dobra wspólnego, co dodaje wartości życiu, zmniejsza poczucie bezradności, nadaje życiu sensowności. Takie spotkania w gronie pełnym zrozumienia dla wzajemnych słabości wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i wspólnoty, daje także możliwość nawiązania głębszych relacji interpersonalnych, znajomości, przyjaźni, czy też związków intymnych z przedstawicielami przeciwnej płci.
   Warto podkreślić, iż pierwszym i podstawowym warunkiem prawidłowego funkcjonowania osób niepełnosprawnych we własnej grupie jest wyzbycie się lęku przed bliskością, otwartością, odsłonięcie swoich słabych stron, gotowość dzielenia się własnymi doświadczeniami, zasobami. Ważne jest podkreślenie roli wzajemnej akceptacji i poczucia zrozumienia, zaufania i bliskości emocjonalnej, a przede wszystkim szczerości i otwartości na innych.

Źródło:

Kowalik S. (2007). Psychologia rehabilitacji. Warszawa: Wydawnictwa akademickie i profesjonalne

Agnieszka Kowalik - Sekretarz projektu

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 12.02.2020r.
Stronę odwiedzono 18624359, aktualnie przegląda ją 8 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON