Logo EFS

Szanowni Państwo,
Rozpoczęła się rekrutacja do nowych projektów, w ramach których oferujemy bezpłatne usługi m.in.:
psychologa, doradcy zawodowego, prawnika,
a także szkolenia zawodowe wraz ze stypendium szkoleniowym,
staże zawodowe oraz pomoc w znalezieniu zatrudnienia.

Serdecznie zapraszamy !
Jednocześnienie ze względu na Państwa bezpieczeństwo oraz pracowników,
Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi świadczy usługi
w godzinach od 7:00 do 16:00 w formie zdalnej i stacjonarnej.
Jesteśmy do Państwa dyspozycji pod nr tel.:
81 534-82-90 | 534-032-029 533-485-990
oraz pod adresami email:

praca@ffm.pl

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Do pobrania formularz rejestracyjny do projektów

format .docx

format .pdf

1 procent
zobacz >>>





Stosowanie przymusu bezpośredniego wobec osób z zaburzeniami psychicznymi.

Pytanie:
W jakich sytuacjach dopuszczalne jest stosowanie środków przymusu bezpośredniego w szpitalach psychiatrycznych wobec osób z zaburzeniami psychicznymi?

Odpowiedź:
   Stan prawny na dzień 14 grudnia 2006 r.

Opracowano na podstawie:
- Ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. 1994 r., Nr 111, poz. 535 z późn. zm.),
- J. Duda "Ustawo o ochronie zdrowia psychicznego. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2002 - 2005.

   Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego reguluje kwestię stosowania przymusu bezpośredniego wobec osób z zaburzeniami psychicznymi.
Istotą przymusu bezpośredniego jest stosowanie środków fizycznych, chemicznych lub technicznych, aby zmusić osobę, wobec której jest stosowany do określonego zachowania.
   Aby nie dopuścić do nadużyć, Ustawa wskazuje sytuacje upoważniające personel medyczny do zastosowania przymusu bezpośredniego. Może być on zastosowany wówczas, gdy osoba z zaburzeniami psychicznymi:
- dopuszcza się zamachu przeciwko życiu lub zdrowiu własnemu lub innej osoby;
- w sposób gwałtowny niszczy albo uszkadza przedmioty w swoim otoczeniu;
- dopuszcza się zamachu przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu;
- zakłóca albo uniemożliwia funkcjonowanie zakładu psychiatrycznej opieki zdrowotnej albo jednostki organizacyjnej opieki społecznej.
   Należy w tym miejscu odnieść się do pojęcia "zamachu" na zdrowie, życie.
"Zamach" oznacza takie działanie, które w sposób rzeczywisty stwarza niebezpieczeństwo poważnego następstwa dla zdrowia lub życia osoby chorej lub osób w jej otoczeniu.
   Zamachu na swoje życie lub zdrowie osoba z zaburzeniami psychicznymi dopuszcza się np. wówczas, gdy usiłuje popełnić samobójstwo, dokonuje samouszkodzenia, samookaleczenia.
   W kontekście zamachu samobójczego na własne życie rodzi się pytanie o granicę zasady wolności dysponowania własnym życiem promowanej na gruncie Kodeksu Karnego.
   W doktrynie prawa pojawiają się skrajne opinie odnoszące się do tej kwestii: od poglądów uznających prawo każdej osoby, również osoby z zaburzeniami psychicznymi, do decydowania o własnym życiu, po poglądy, które każą ratować samobójców, gdy są m.in. chorzy psychicznie lub usiłują popełnić samobójstwo w stanie zaburzeń psychicznych (tak np.: E. Zielińska).
   Jeżeli jednak samobójca w chwili zamachu na własne życie był niepoczytalny lub po próbie samobójczej jest nieprzytomny, na lekarzu ciąży obowiązek udzielenia pomocy.
   Z zamachem na życie lub zdrowie innych osób mamy do czynienia wówczas, kiedy osoba z zaburzeniami psychicznymi swoim zachowaniem wypełnia znamiona niektórych przestępstw. Zamach może polegać na czynnej agresji (np.: w zespołach urojeniowych, katatonicznych). Agresja może mieć postać słowną w postaci np.: gróźb, albo fizyczną, gdy osoba z zaburzeniami psychicznymi atakuje lekarza, innego pacjenta jakimś niebezpiecznym narzędziem np.: nożem. Zamachem mogą być również zachowania dewiacyjne pacjenta oraz inne agresywne zachowania seksualne np.: wymuszenia homoseksualne, agresywne zachowania o charakterze seksualnym w stosunku do personelu żeńskiego.
   Przesłanka dopuszczenia się zamachu przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu spełniona jest wówczas, gdy osoba zagraża większej liczbie osób albo mieniu w znacznych rozmiarach.
   Przesłanką do zastosowania przymusu bezpośredniego jest również niszczenie przedmiotów w swoim otoczeniu. Ta podstawa stosowania przymusu bezpośredniego budzi jednak uzasadnione wątpliwości.
   Uprawnienie do zastosowania przymusu bezpośredniego mają lekarz, a w sytuacjach nagłych również pielęgniarka, jeśli nie może w danej chwili uzyskać decyzji lekarza, a zachowanie pacjenta uzasadnia zastosowanie takich metod. Na pielęgniarce spoczywa obowiązek osobistego nadzorowania zastosowania środka przymusu.
   Ustawa w sposób enumeratywny wskazuje środki przymusu bezpośredniego:
- przytrzymanie - polegające na krótkotrwałym unieruchomieniu osoby przy użyciu siły fizycznej;
- przymusowe zastosowanie leków - wprowadzenie do organizmu osoby leków bez jej zgody;
- unieruchomienie - obezwładnienie osoby z użyciem pasów, prześcieradeł, kaftanów bezpieczeństwa;
- izolacja - umieszczenie w zamkniętym pomieszczeni, pojedynczo.
   Przymus bezpośredni może być stosowany wyłącznie do czasu ustania przyczyn uzasadniających jego zastosowanie. Nie może więc stanowić środka dyscyplinującego pacjentów uciążliwych, natrętnych.

Katarzyna Ostalecka- Prawnik 03.08.2006r.

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 15.09.2020r.
Stronę odwiedzono 19702066, aktualnie przegląda ją 7 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON