1 procent
zobacz >>>





Rodzaje orzeczeń funkcjonujących w polskim porządku prawnym

   Stan prawny na dzień 10 stycznia 2008 r.
Opracowano na podstawie:
- Ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.1997, Nr 123, poz. 776 z późn. zm.),
- Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z systemu ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz.U.2004, Nr 39, poz. 353 z późn. zm.),
- Ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników
i ich rodzin (Dz.U.1982, Nr 40, poz. 262 z późn. zm. - akt prawny nieobowiązujący),
- Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jednolity: Dz.U.1998, Nr 7, poz. 25 z późn. zm.).

   W obowiązującym porządku prawnym dostrzegamy dualizm w sferze orzekania o niepełnosprawności.
Funkcjonują orzeczenia dla celów rentowych wydawane przez lekarzy orzeczników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz lekarzy rzeczoznawców Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz orzeczenia wydawane dla celów pozarentowych - wydawane przez Zespoły do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności odpowiednio Powiatowe dla powiatów ziemskich i Miejskie - dla powiatów grodzkich.
   Wyżej wskazane orzeczenia posługują się innym terminologią.
   Orzeczenia wydawane przez Powiatowe (Miejskie) Zespoły posługują się stopniami niepełnosprawności, wyróżniając:

a) stopień znaczny,
b) stopień umiarkowany,
c) stopień lekki.

   Orzeczenia wydawane dla celów rentowych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych posługują się pojęciem "niezdolności do pracy" wyróżniając:

a) całkowitą niezdolność do pracy i niezdolność do samodzielnej egzystencji,
b) całkowitą niezdolność do pracy,
c) częściową niezdolność do pracy.

   Ustawa o rehabilitacji stanowi, iż:

a) orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,
b) orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,
c) orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy traktowane jest na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności,
d) orzeczenie o częściowej niezdolności do pracy traktowane na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności.

   Również orzeczenia wydawane przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego mają swoje odpowiedniki wśród orzeczeń o stopniu niepełnosprawności.
   Art. 62 ust. 3 Ustawy o rehabilitacji stanowi, iż osoby o stałej albo długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, którym przysługuje zasiłek pielęgnacyjny traktowane są jak osoby legitymujące się orzeczeniem o stopniu znacznym, natomiast pozostałe traktuje się jak zaliczone do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Wynika z tego, że brak jest wśród orzeczeń o niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym orzeczeń stanowiących odpowiednik stopnia umiarkowanego.
   Również orzeczenia wydawane przed 1999 r. określające grupy inwalidzkie znajdują swoje odpowiedniki wśród orzeczeń określających stopnie niepełnosprawności. Orzeczenie o I grupie inwalidzkiej traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, dawna II grupa inwalidzka to stopień umiarkowany, a orzeczenie o III grupie inwalidzkiej traktowane jest na równi z orzeczeniem o stopniu lekkim.

 

Katarzyna Ostalecka - Prawnik

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 15.11.2019r.
Stronę odwiedzono 18210690, aktualnie przegląda ją 5 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON