1 procent
zobacz >>>





Krótko o inteligencji

   Już starożytny filozof, Platon wyodrębnił trzy podstawowe funkcje psychiczne: intelekt, wolę i emocje. Ten trójczłonowy podział podkreśla wagę procesów intelektualnych, zaliczanych od początków myśli filozoficznej do najcenniejszych wartości człowieka. Wprowadzenie terminu inteligencja (łac. Intelligentia) przypisuje się Cyceronowi. W jednej ze swoich mów lub w którymś z niezliczonych listów użył go dla określenia zdolności intelektualnych (Strelau, 1995). W psychologii tylko kilku pojęciom poświęcono równie wiele uwagi co problematyce inteligencji. Inteligencja jako kategoria psychologiczna istnieje od połowy XIX w. Za początek empirycznych badań nad czynnikami determinującymi inteligencję uważa się studia angielskiego uczonego Francisa Galtona. Zastanawiał się on, dlaczego jedni ludzie są utalentowani i odnoszą sukcesy, a inni nie (Zimbardo, 1999). Wysnuł tezę, że u podłoża wybitnych osiągnięć ludzi leży ogólna zdolność umysłowa, czyli inteligencja, która jest zdeterminowana genetycznie. Wprowadził on rozmaite sposoby pomiaru ludzkich możliwości, opierające się na prostych testach psychomotorycznych (Tyszkowa, 1990).
   Do spopularyzowania pojęcia inteligencji na początku XX wieku przyczyniły się dwa wybitne osiągnięcia naukowe. Były to: rozwijająca się koncepcja analizy czynnikowej wprowadzona do obliczeń statystycznych prze Ch.E. Spearmanam, a także skonstruowanie w 1904r. przez A. Bineta pierwszej na świecie skali służącej do określenia poziomów inteligencji dzieci (Hornowski, 1986). Do rozpowszechnienia testów inteligencji w Ameryce przyczyniły się badania H.H. Goddarda i L.M. Termana. Popularność nowych metod testowych pozwoliła na rozwój testów werbalnych jak i niewerbalnych: percepcyjnych, rysunkowych oraz wykonania, którymi można było badać inteligencję dzieci wykazujących słabe umiejętności językowe lub dzieci głuchych. Doskonale opracowane testy dały możliwość pomiaru zdolności ogólnej i zdolności specjalnych dzieci i młodzieży w różnych okresach rozwojowych.
   Od lat, pomimo wysiłków zmierzających do sformułowanie jakiejś niezależnej definicji inteligencji, jej koncepcje pozostają blisko związane z technikami jej pomiaru. Alfred Binet, uważał, że inteligentne zachowanie może przejawiać się w takich umiejętnościach, jak rozumowanie, wyobrażenie, wydawanie sądów, zdolność przystosowania się. By móc oceniać te funkcje tworzył swoje testy. Inni teoretycy utrzymywali, że można zidentyfikować jedynie trzy podstawowe czynności poznawcze: abstrahowanie, uczenie się, działanie w nowych sytuacjach. Jeszcze inni twierdzili, że umiejętności te są przejawem pojedynczego, tzw. czynnika ogólnego, który przypuszczalnie leży u podłoża całego funkcjonowania intelektualnego (Reber, 2000).

Ewa Gumbarewicz - Psycholog

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 20.11.2019r.
Stronę odwiedzono 18229815, aktualnie przegląda ją 5 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON