Logo EFS

Szanowni Państwo,
Rozpoczęła się rekrutacja do nowych projektów, w ramach których oferujemy bezpłatne usługi m.in.:
psychologa, doradcy zawodowego, prawnika,
a także szkolenia zawodowe wraz ze stypendium szkoleniowym,
staże zawodowe oraz pomoc w znalezieniu zatrudnienia.

Serdecznie zapraszamy !
Jednocześnienie ze względu na Państwa bezpieczeństwo oraz pracowników,
Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi świadczy usługi
w godzinach od 7:00 do 16:00 w formie zdalnej i stacjonarnej.
Jesteśmy do Państwa dyspozycji pod nr tel.:
81 534-82-90 | 534-032-029 533-485-990
oraz pod adresami email:

praca@ffm.pl

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Do pobrania formularz rejestracyjny do projektów

format .docx

format .pdf

1 procent
zobacz >>>





Obraz siebie

   Jednym z założeń projektu Mapa drogowa do pracy jest przygotowanie Indywidualnego Planu Działania. Daje on możliwość indywidualnego podejścia do osoby oraz głębszej analizy specyfiki jej funkcjonowania i źródeł doświadczanych trudności. Podczas pracy z beneficjentem jednym z zadań psychologa jest uświadomienie osobie jej własnych predyspozycji oraz możliwości. Predyspozycje i możliwości są elementem struktury osobowości jaką jest obraz siebie. Chciałabym przedstawić krótką charakterystykę obrazu siebie oraz przedstawić najważniejsze funkcje jakie pełni w rozwoju osobowości człowieka, aby wykazać ważną rolę tej struktury w pracy psychologa z osobą niepełnosprawną.
   H. Kulas definiuje obraz siebie jako "całokształt wiedzy, wyobrażeń i pojęć jednostki o sobie, tworzący względnie trwały system poglądów, a także powstały na ich bazie stosunek uczuciowy jednostki do samej siebie związany z samooceną" (za: Maderska, 1998). Natomiast według Reykowskiego obraz siebie to "zespół opinii i przeświadczeń dotyczących własnego wyglądu zewnętrznego i fizycznych cech, własnych umiejętności i zdolności, postaw i potrzeb, własnej pozycji wśród innych ludzi oraz opinii i przeświadczeń dotyczących tego, co należy się jednostce od innych" (za: Walczak, 2000, s. 61). Najogólniej można powiedzieć, że obraz własnej osoby tworzy wiedza o własnych cechach, możliwościach i umiejętnościach, wiedza o wartościach, jakimi jednostka kieruje się w życiu oraz wiedza o postawach wobec własnej osoby i o sposobach tej oceny (Pacek, 1976, s. 80).
   Obraz siebie tworzy wiele składników, między innymi są to, sądy na temat własnych cech, wartości i zdolności; ja idealne - to kim pragniemy się stać; pozytywne i negatywne oceny samego siebie (samoocena) oraz sądy o tym, co inni o nas myślą.
   Reykowski wyróżnia w strukturze obrazu siebie zespoły opinii i przeświadczeń dotyczących:

   Tyszkowa (1978) podzieliła obraz siebie na pięć podstawowych obszarów:

   Podsumowując na wiedzę o sobie składa się wiedza tożsamościowa (płeć, wiek, zawód, przynależność do grup społecznych, role pełnione w rodzinie, w pracy zawodowej, w grupach towarzyskich), wiedza o własnym wyglądzie fizycznym, informacje o możliwościach, zdolnościach, poziomie intelektualnym, sprawności uczenia się, sposobach reagowania w różnych sytuacjach. Ważnym aspektem wiedzy o sobie są dane na temat, jak się jest spostrzeganym i ocenianym przez otoczenie, także informacje o własnym temperamencie, właściwościach reagowania emocjonalnego, stosunku do innych ludzi i otaczającego świata.
Drugim obszarem obrazu siebie jest wiedza o wartościach, którymi człowiek kieruje się w życiu, poczucie własnej wartości, postawy wobec własnego wyglądu fizycznego, pozycji społecznej, własnych zdolności, możliwości intelektualnych, a także aktualnych dążeń i ambicji, itd.
Trzecia część struktury obrazu siebie to własny ideał: jakim być, jak postępować, aby realizować wymagania otoczenia, jakie cechy posiadać i jak postępować, aby zaspokoić w sposób optymalny swoje potrzeby.
Obraz siebie jest jedną z największych sił osobowości reguluje postępowanie człowieka (Siek, 1986, s. 253).
Według Niebrzydowskiego obraz siebie spełnia trzy ważne funkcje:

   Funkcja poznawcza uświadamia, jakie jednostka zajmuje miejsce w świecie, jakie związki łączą ją ze światem. Człowiek musi nie tylko uświadomić sobie siebie jako podmiot, ale także musi ulokować siebie w określonym punkcie wytworzonej w naszej świadomości "mapy" świata, w której żyje. Pozostaje to w ścisłym związku z posiadanym przez jednostkę poglądem na świat. Tworzenie się świadomości siebie samego przebiega tak samo, jak powstawanie innych pojęć o świecie, czyli w wyniku procesu abstrakcji i uogólniania określonych doświadczeń, które pozwalają odróżnić siebie od otaczającej rzeczywistości (Reykowski, 1966, s. 78).
   Funkcja wartościująco - oceniająca polega na spostrzeganiu siebie jako osoby wartościowej, godnej raczej szacunku niż potępienia, bardziej nastawionej na dostrzeżenie swoich zalet, opartych na własnych doświadczeniach i przekonaniach, niż na jakiejkolwiek innej wiedzy. W tym znaczeniu obraz siebie obejmuje takie problemy, jak krytycyzm wobec siebie, porównywanie swoich możliwości z wymaganiami życia, umiejętność stawiania realizowanych przez siebie celów, krytyczną ocenę swoich myśli i wyników działania, dokładną analizę domysłów, wartościowanie dowodów za i przeciw, a także rezygnację z zadań, które mogą okazać się dla nas szkodliwe (Niebrzydowski, 1976, s. 24-25). Człowiek posiadający pozytywny obraz siebie potrafi w mniej lub bardziej adekwatny sposób spostrzegać siebie oraz widzieć zarówno swoje zalety, jak i wady.
   Funkcja integrująco - scalająca polega na tym, że świadomość siebie łączy wszystkie strony naszego bytu, jest czymś, co osobowość jednoczy, integruje i kieruje nią (Niebrzydowski, 1976).
Obraz siebie jest elementem struktury osobowości pełniącym funkcję poznawczą, wartościująco - oceniającą oraz funkcję integracji i stabilizacji osobowości, zapewnia trwałość i powtarzalność zachowań i działań człowieka.

Maderska, A. (1998). Obraz siebie i dolegliwości somatyczne u dzieci nieśmiałych. Stalowa Wola.
Niebrzydowski, L. (1976) O poznawaniu i ocenie samego siebie. Warszawa: NK.
Pacek, S. (1979). Samowychowanie a rozwój osobowości człowieka dorosłego. Oświata dorosłych, 2, 79-88.
Reykowski, J. (1966). Ocena i samoocena, Wychowanie, 8.
Reykowski, J. (1970). Obraz własnej osoby jako mechanizm regulujący postępowanie. Kwartalnik pedagogiczny,3, s. 45-57.
Siek, S. (1986). Formowanie osobowości. Warszawa: Akademia Teologii Katolickiej.
Tyszkowa, M. (1978). Samoocena i samoakceptacja jako struktury regulacyjne. Nurt. Wybrane zagadnienia z psychologii, s. 203.
Walczak, R. (2000). Obraz siebie u kobiet długotrwale bezrobotnych. Lublin: Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Ewa Gumbarewicz - Psycholog

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 15.09.2020r.
Stronę odwiedzono 19676507, aktualnie przegląda ją 7 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON