1 procent
zobacz >>>





Relacja między wspierającym a wspieranym.

   Jedną z bardziej obciążających relacji zawodowych jest relacja pomocy, w której jedną ze stron są pracownicy instytucji wspierających, drugą zaś osoby poszukujące pomocy.
   Specyfika prac w takich instytucjach polega na: doradzaniu, motywowaniu, wspieraniu, podnoszeniu na duchu, innymi słowy na dzieleniu się z Klientem swoimi zasobami w celu poprawienia jego trudnej sytuacji. Skuteczna pomoc wymaga od wspierającego zarówno kompetencji społecznych, służących tworzeniu klimatu troski, szacunku, otwartości na drugiego człowieka i wzajemnego zaufania, jak też angażowania się w konkretne działania, które powinny doprowadzić do rozwiązania problemu osoby wspomaganej.
   Na co dzień pracownik instytucji ciągle kontaktuje się z wieloma osobami w trudnej sytuacji życiowej. Wymaga to od niego koncentracji na tragicznych przeżyciach innych ludzi, stykania się z niezawinionym cierpieniem, przejawami okrucieństwa i niesprawiedliwości. Wśród tych relacji mogą zachodzić również takie, których wyrazem jest gniew i złość oraz agresywne zachowanie. Z biegiem czasu problemy Klientów mogą być postrzegane jako realne zagrożenie dla własnego bezpieczeństwa. Jeśli osoby pomagające nie zachowają dystansu emocjonalnego, to problemy klientów, przeżywane jak własne, mogą zburzyć uporządkowany obraz świata i przyczynić się do zachwiania poczucia stabilności.
   Obroną przed zbytnim zaangażowaniem emocjonalnym w problemy klienta może być daleko posunięta obojętność i nadmierne dystansowanie się. Prowadzi to w efekcie do depersonalizacji relacji z Klientem objawiającej się poprzez powierzchowność relacji, skrócenie czasu i sformalizowaniu kontaktu, na świadomym niedostrzeganiu realnych potrzeb, czy braku zaangażowania w autentyczny kontakt z Klientem. Depersonalizacja jest próbą zwiększenia psychicznego dystansu wobec osoby, z którą się pracuje. Traktowanie Klienta jako "przypadku" pozwala na mniejsze zaangażowanie się w relacje z drugim człowiekiem. Może być to formą ochrony siebie przed dalszym wyczerpywaniem zasobów emocjonalnych.
   Z relacji pomocy wyłania się, zatem paradoks polegający na sprzeczności zadań, jakie stoją przed osobą udzielającą pomocy. Z jednej strony pełniona rola zawodowa wymaga od pracownika zaangażowania emocjonalnego w sprawy innych ludzi, z drugiej zaś intensywne zaangażowanie prowadzi do stopniowej utraty energii. Pracownicy instytucji wspierających borykają się z ciągłym dylematem: czy zadbać o interesy klientów, poświęcając się w pełni swojej pracy, czy też chronić zasoby własnej energii, dystansując się wobec problemów, z którymi przychodzą Klienci.
   Znalezienie złotego środka między skrajnymi postawami byłoby zapewne idealnym rozwiązaniem. Jest to jednak zadanie niezwykle trudne, wymagające przede wszystkim doświadczenia zawodowego, wewnętrznej dojrzałości i wzięcia odpowiedzialności za zakres udzielanej pomocy.

Źródło: E. Bilska: "Jak feniks z popiołów, czyli syndrom wypalenia zawodowego" Niebieska Linia, nr 4/2004.

Justyna Grabek - Kozera - Rejestrator w Agencji Zatrudnienia

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 27.02.2020r.
Stronę odwiedzono 18641309, aktualnie przegląda ją 9 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON