Logo EFS

Szanowni Państwo,
Rozpoczęła się rekrutacja do nowych projektów, w ramach których oferujemy bezpłatne usługi m.in.:
psychologa, doradcy zawodowego, prawnika,
a także szkolenia zawodowe wraz ze stypendium szkoleniowym,
staże zawodowe oraz pomoc w znalezieniu zatrudnienia.

Serdecznie zapraszamy !
Jednocześnienie ze względu na Państwa bezpieczeństwo oraz pracowników,
Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi świadczy usługi
w godzinach od 7:00 do 16:00 w formie zdalnej i stacjonarnej.
Jesteśmy do Państwa dyspozycji pod nr tel.:
81 534-82-90 | 534-032-029 533-485-990
oraz pod adresami email:

praca@ffm.pl

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Do pobrania formularz rejestracyjny do projektów

format .docx

format .pdf

1 procent
zobacz >>>





Czy można przystosować się do niepełnosprawności somatycznej?

   Według Nancy Kerr (za: Kowalik 2007) osoby z niepełnosprawnością nabytą, głównie z uszkodzeniami somatycznymi, przechodzą przez 6 etapów przystosowania do zaistniałego uszkodzenia organizmu.
   W opinii Kerr bezpośrednim skutkiem uszkodzenia ciała jest przeżywanie szoku
(I etap), który uniemożliwia człowiekowi adekwatną orientację w otoczeniu. Mimo istniejącej niesprawności osoba nie przyjmuje do świadomości tego faktu, w dalszym ciągu ma poczucie pełnej sprawności własnego ciała. Sądzi, że jest w stanie funkcjonować tak jak do tej pory, dlatego wszelkie zabiegi lecznicze wywołują w niej zdenerwowanie i odbierane są jako zło.
   Przeżyty stan szoku, rozpaczy doznanej wskutek somatycznego uszkodzenia organizmu, pozwala osobie niepełnosprawnej uświadomić sobie swój stan zdrowotny. Mimo tego, że osoba dostrzega, co się stało, aktualny stan zdrowia traktuje jako przejściowy. Na tym etapie przystosowania do zaistniałego uszkodzenia somatycznego charakterystyczne jest oczekiwanie poprawy (II etap). Osoba nie dopuszcza do świadomości faktu, że zaistniałe uszkodzenie ciała ma charakter nieodwracalny i trwały. Brak postępów w leczeniu nie wywołuje w niej rezygnacji, nieustannie poszukuje nowych metod leczenia oraz ludzi, którzy mogliby ją w pełni wyleczyć, nawet nie spośród lekarzy. Niepełnosprawność nie jest w tej fazie przystosowania do uszkodzenia ciała traktowana jako bariera. Przeszkodę w odczuciu osoby stanowią raczej lekarze, szpital, czy rodzina. W momencie, gdy osoba odczuje źródło własnych ograniczeń, gdy doświadczy trudności w aktualnym sposobie funkcjonowania, których wcześniej nie było jest możliwe przejście do następnej fazy przystosowania, którą określa się jako fazę lamentu (III etap). Moment ten jest zazwyczaj przypadkowy i nagły. Osoba doświadcza wielu przykrych uczuć: staje się apatyczna, depresyjna, życie traci dla niej sens, może nawet myśleć o samobójstwie. Niepełnosprawność jawi się dla niej jako bariera nie do pokonania.
   Szansą wyrwania się z fazy lamentu jest podjęcie przez osobę działania zorientowanego na przezwyciężanie istniejących trudności. Początek podjęcia prób opanowania umiejętności i usprawniania własnego ciała w stopniu pozwalającym wykonywać niektóre rzeczy wyznacza przejście do kolejnej fazy, którą jest przystosowanie lub obrona zdrowa (IV etap). Osoba stwierdza, że pewne przeszkody są do pokonania mimo uszkodzenia organizmu. Dochodzi do przekonania, że doświadczane trudności nie uniemożliwiają jej całkowicie realizacji celów życiowych. Zaczyna wyznaczać dla siebie nowe wartości. Staje się świadoma własnych możliwości i ograniczeń. Dlatego to odczuwa zarówno radość z dokonywanych sukcesów, jak i zniechęcenie, depresję spowodowane niepowodzeniami w realizacji zadań zbyt trudnych.
   Ogromną rolę w fazie przystosowania odgrywa otoczenie społeczne osoby: jeżeli osoby bliskie utwierdzają ją w przekonaniu, że nie ma rzeczy niemożliwych, zachęcają do bycia normalnym, to może dojść do przejścia z obrony zdrowej do obrony neurotycznej
   (V etap). Wtedy osoba niepełnosprawna neguje istnienie jakichkolwiek barier niemożliwych do zlikwidowania. Stara się udowodnić sobie i innym jak dobrze radzi sobie z niepełną sprawnością. Faktem jednak jest, że nie wszystkie bariery można pokonać. W momencie, gdy osoba niepełnosprawna dochodzi do tego wniosku może nastąpić powrót do poprzednich faz reagowania na uszkodzenie ciała i ponowne przeżywanie wszystkich cierpień od początku.
   Ostatnim etapem doświadczania barier środowiskowych jest faza przystosowania (VI) etap. Jej wyznacznikiem jest zdawanie sobie sprawy z tego, jakie są możliwości działania, a jakich trudności nie jest się w stanie przezwyciężyć. Według Kerr sytuacja osoby niepełnosprawnej w fazie przystosowania jest podobna do sytuacji, gdy znajdowała się ona w fazie szoku. Z tą jednak różnicą, że na etapie przystosowania istniejące ograniczenia funkcjonowania na wielu płaszczyznach życia są traktowane jako coś naturalnego i normalnego. Dojście do fazy pełnego przystosowania do niepełnosprawności nie oznacza utraty doświadczania cierpienia i poczucia niesprawiedliwości. Nawet bowiem na etapie pełnej akceptacji niepełnosprawności osoba przeżywa cierpienie. Może się do tego przyczyniać jej otoczenie, które "przypomina", że osoba z uszkodzeniem ciała nie może być szczęśliwa, że do wielu rzeczy nie ma dostępu. Przeżywane problemy egzystencjalne i religijne również mogą wywoływać w osobie poczucie skrzywdzenia przez los, czy np. odrzucenia przez Boga.
   Jakkolwiek z teoretycznego punktu widzenia można podać kolejne fazy tego przystosowania do niepełnosprawności, tak w rzeczywistości nie wszystkie osoby dochodzą do ostatniego etapu. Nie wszystkie zatem są w stanie doświadczane przez siebie bariery środowiskowe traktować jako wyzwania, które można przezwyciężyć.

Literatura:
Kowalik S. (2007), Psychologia rehabilitacji, Warszawa, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne.

Monika Kieżun - Psycholog.

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 15.09.2020r.
Stronę odwiedzono 19708250, aktualnie przegląda ją 6 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON