1 procent
zobacz >>>





Cukrzyca - diagnoza, czy wyrok?

   Jak w przypadku wielu chorób przewlekłych, tak cukrzyca, a raczej zdiagnozowanie cukrzycy może brzmieć jak wyrok. Pociąga bowiem za sobą daleko idące konsekwencje. Perspektywa podporządkowania dotychczasowego życia pewnym zasadom, skrupulatności w przestrzeganiu zaleceń lekarskich dotyczących diety, samokontroli, dawkowania leków, ograniczonych możliwości np. wysiłku fizycznego, wszystko to może sprawiać, że wizja normalnego życia pryska w oczach wielu jak bańka mydlana. Nic bardziej mylnego. Zmiana pewnych przyzwyczajeń, eliminacja niepożądanych zachowań, wykształcenie nowych nawyków wystarczą, by życie diabetyka mało różniło się od dotychczasowego, a na pewno nie było dożywotnią udręką.
   Ale od początku. Czym jest cukrzyca? To choroba przewlekła spowodowana brakiem lub nieprawidłowym działaniem hormonu zwanego insuliną, produkowanego przez trzustkę. Insulina wraz z innymi hormonami reguluje procesy metaboliczne ustroju zapewniając tkankom i komórkom stały dostęp substancji energetycznych. Insulina pomaga więc organizmowi jak najefektywniej wykorzystać substancje odżywcze, zmagazynować je i utrzymać ich poziom, głównie poziom glukozy we właściwych granicach, tak aby ich stężenie nie osiągało zbyt wysokich wartości po posiłku, i nie spadało zbyt nisko w okresie pomiędzy posiłkami.
   Na pytanie, jakie są przyczyny cukrzycy nie ma jasnej odpowiedzi. Mogą ją powodować w rzadkich przypadkach choroby takie jak rak trzustki, pewne zaburzenia hormonalne, oraz czynniki uszkadzające trzustkę jak np. długotrwałe nadużywanie alkoholu czy niektóre leki. W większości przypadków jednak ciężko doszukać się konkretnej przyczyny. Mówi się natomiast o trzech głównych czynnikach ryzyka zachorowania na cukrzycę, a są to: wiek, czynniki dziedziczne oraz otyłość. W tym miejscu trzeba tez powiedzieć, że cukrzyca nie ma jednej postaci. Rozróżnia się dwa typy cukrzycy:

   Cukrzyca typu I i II są to różne zaburzenia prowadzące do tego samego efektu końcowego. W cukrzycy typu I trzustka całkowicie traci zdolność wydzielania insuliny, w typie II najprawdopodobniej dochodzi do połączenia zmniejszenia wydzielania lub produkcji niepełnowartościowej insuliny z opornością na insulinę. Oba typy cukrzycy prowadzą do hiperglikemii i uniemożliwiają komórkom właściwe wykorzystanie substancji energetycznych.

Źródło:

Tannenhaus N. (1992) Jak życ z cukrzycą. Wyd. BUS Kraków

 

Agnieszka Kowalik - Sekretarz projektu

Laboratorium ECDL


Polskie Towarzystwo Informatyczne

Agencja Zatrudnienia Fundacji Fuga Mundi

Nasza działalność została nagrodzona DYPLOMAMI

Dobre Praktyki
EFS 2008

Dobre Praktyki
PFRON 2006

Polityka prywatności | Mapa serwisu

© 2008 Fundacja Fuga Mundi, wszelkie prawa zastrzeżone

Data ostatniej modyfikacji: 12.02.2020r.
Stronę odwiedzono 18621215, aktualnie przegląda ją 5 osób.
FFM Projekt współfinansowany ze środków
Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych
PFRON